Parku Kombëtar Valbona ka një sipërfaqe prej 8000 ha dhe konsiderohet si mrekullia e Alpeve Shqiptare. Ndodhet 25-30 km në veri-perëndim të qytetit të Bajram Currit. Shtrihet midis majave të larta e të thepisura të mbuluara me një kolorit fantastik ngjyrash në çdo stinë duke i dhënë kështu imazhin e një lugine plot labirinte dhe të papritura. Mundësi të mrekullueshme akomodimi dhe pushimi, si dhe për ata që i adhurojnë aktivitetet sportive në natyrë, mundësitë që ofron Valbona janë të shumta, duke filluar nga shtigjet për ecje, terente për të bërë kamp etj
Korça është një nga qendrat më të mëdha dhe më të rëndësishme kulturore dhe ekonomike të Shqipërisë, që ndodhet në pjesën juglindore të vendit. Qyteti është i njohur për lagjet e tij tipike, të përbërë nga shtëpi të ulëta dhe vila, të cilat janë të shtruara me kalldrëm. Qyteti i Korçës ka një varg muze, si Muzeu i Arsimit (i vendosur në ndërtesën ku u hap shkolla e parë shqipe në 1887), Muzeu i Rinovuar i Artit Mesjetar (për të vizituar absolutisht), Muzeu Parahistorik, Shtëpia Muzeu i piktorit të famshëm të peizazhit, Vangjush Mio, Muzeut të Artit Oriental “Bratko”, etj. Në afërsi të qytetit është varrezat e ushtarëve francezë të rënë gjatë Luftës së Parë Botërore. Teatri Cajupi është gjithashtu një vend për të parë koncerte ose shfaqje teatrore varësisht nga sezoni. Përveç muzeve dhe monumenteve, Korça është qyteti ku organizohet karnavalja më e madhe në Shqipëri, duke u zhvilluar para Pashkëve Ortodokse. Muzikisht, qyteti është i njohur për këngët lokale, të quajtura serenata. Në qytet do të gjeni shumë taverna me gatime tradicionale të tilla si lloje të ndryshme të byrekëve, të cilat përkryer kombinohen me muzikën e mirë dhe piqet tradicionale, raki.
Ky liqen i fshehur akullnajor në qytetin e panjohur të Gramshit rezervon një nga pikat më tërheqëse natyrore dhe aventura në vend.
Mushkëritë tuaja do të mbushen me ajër të pastër të freskët
sapo të mbërrini tek Liqeni i Zi. Peizazhi këtu rezervon nuanca të gjelbërta
dhe të dëshpëruara që i freskojnë shqisat. E thellë blu e errët e krijuar nga
ujërat glaciale të Liqenit të Zi është veçanërisht e bukur! Siç u përmend më
parë, megjithatë, ajo që është e veçantë për ujërat e këtij liqeni është
mineralet e tyre të pasura dhe nivelet kurative të pH. Gjatë gjithë viteve,
shumë vizitorë kanë trajtuar sëmundjet e tyre reumatike, ato që shkaktojnë
dhimbje dhe dhimbje të përbashkët, duke marrë ulje të rregullta në këtë liqen.
Intervale të rekomanduara për rezultate optimale janë banjot 15 minuta, dy herë
në ditë dhe muaji më i mirë i vitit për ta bërë këtë është gusht. Temperaturat
e ujit variojnë nga 2,5 në 3 gradë Celsius, kështu që përgatiteni për një
eksperiencë të vërtetë freskuese.
Në malin e Shënepremtes, në skajin lindor të fushës të Liqenit të Zi, ndodhet pusi i Ujit të Ftohtë, ku bëjnë banjo të sëmurët. Në vijën Liqeni i Zi – Pusi – Qafë Mushkë, dalin: kroi i liqenit, pusi me burime në basifondin (fundin) e tij, kroi i Sharlorthit dhe kroi i Pishës pranë Qafë – Mushkës. Temperatura në 3 krojet dhe burimin e pusit rezulton e njëjtë, 60C.
Të 3 krojet kanë ujë natyral që përdoret edhe për pirje. Pusi ka dhe një emër të dytë, “Pusi i Grave”, ndoshta për efektin e veçantë në problemet e sterilitetit femëror apo sëmundjeve gjinekologjike, ndonëse më shumë i nënshtrohen banjës të sëmurë me sëmundje reumatizmale. Banjot bëhen në periudhën 1 gusht – 15 shtator. Për 3 ditë, bëhen 3 banja. Pusi i Ujit Ftohtë ruhet në gjendje natyrale, i rrethuar me gurë, ku uji qarkullon vazhdueshëm, me formë katrore, i gjatë 2 m dhe mbulon trupin e zhytur.
Shkodra është një qytet që me të vërtetë ka të gjitha: një
jetë të pasur kulturore, art dhe histori, natyrë e bukur, pazari dhe shumë më
tepër. Restorantet e tij të mrekullueshme përgjatë shëtitores dhe kafenetë e
saj legjendare e bëjnë këtë qytet tradicional shqiptar të shijojë një atmosferë
të madhe në qytet duke ruajtur bukurinë e saj të çuditshme. Me kaq shumë
oferta, sfida qëndron në vendosjen e asaj që duhet të bëjmë në harkun kohor të
një dite.
Nëse mund të zgjedhni një vend ku do të keni udhetim intuaj më të paharrueshëm me historinë në Shqipëri, do të ishte qyteti i lashtë i Apollonisë, i themeluar në shekullin e gjashtë . I ndodhur në Shqipërinë jugperëndimore, rreth 13 milje nga qyteti i Fierit, ky qytet u ndërtua nga kolonizatorë grekë në tokat e fisit Taulantii ilir. Ishte konsideruar si një nga qytetet më të shquara në atë kohë, të zgjedhur nga më shumë se njëzet qytete të tjera në të gjithë Mesdheun, për të marrë emrin e lavdishëm të Apollo, zot i muzikës dhe poezisë. Falë monumenteve dhe gërmadhave të shpërndara në kodrat e Parkut Arkeologjik, më i madhi në Shqipëri, do të keni mundësi të hyni në kontakt të ngushtë me shkëlqimin e periudhave helenistike dhe romake.
Sikur të gjitha këto thesare arkeologjike nga Parku të mos mjaftonin, brenda mureve të tij, do të gjeni Manastirin dhe Kishën e Shën Marisë, e cila së bashku me Muzeun Arkeologjik të vendosur brenda manastirit,shtojnë një shtresë tjetër të historisë, arkitekturës dhe kulturë në Park. Kompleksi i manastirit të Apollonisë është një nga më të mirat e ruajtura në Shqipëri dhe daton nga shekulli i 13-të. Pozita strategjike e Manastirit me pamje nga fusha Myzeqe, ku horizonti takon Detin Adriatik, shndërron udhëtimin në Apolloni në një përvojë që nuk do të largohet nga mendja juaj për një kohë të gjatë.
Askush nuk mund t’i shpëtojë magjepsjes nga bukuria
dhe qetësia e këtij vendi, ku rrethimet natyrore plotësojnë aq bukur
rrënojat antike.
Butrinti, ose me emrin e lashtë Buthrotum, shtrihet në
jugperëndim të Shqipërisë, 20 km në jug të portit modern të Sarandës. Pozicioni
i tij është spektakolar: Qyteti i lashtë okupon pjesën kryesore të kodrës që
lagej nga kanali Vivari, një rrugë e ngushtë ujore që sot lidh Korfuzin, 4 km
në perëndim të Butrintit, me liqenin e brendshëm me ujë të kripur. Rrëzë një
pllaje në jug të kanalit shtrihet një tokë djerrë e tharë nga ujërat që ndan
Butrintin nga një sërë malesh, të cilat shtrihen përgjatë kufirit jugor
shqiptaro-grek.
Një nga vendet më mbreslënese që Shqipëria ende rezervon për turistët është Kanioni i Holtës. Ndoshta shumë prej jush as që e kanë dëgjuar këtë mbrekulli natyrore e cila ndodhet vetëm 2 orë larg Tiranës. Shumë pranë qytetit të Gramshit, ndodhet një nga perlat e natyrës shqiptare e cila për vite me rallë ka qëndruar ne harresë në mungesë të infrastrukturës. Vitet e fundit numri i vizitorëve është rritur me ndërtimin e Hidrocentralit të Banjës,pasi infrastruktura u përmirsua ndjeshëm.
Tek sa i afrohesh kanionit, syri të shesh së largu një urë druri të vjetër që varet mes dy shpateve në hyrje të tij, që ngjan si të kish dalë nga ndonjë skenë filmi e ‘Piratëve të Karaibeve’. Qetësi dhe eko, bimësi që kacavirren shpateve dhe ujë që rrjedh nëpër këmbët e tua, e po ashtu edhe nga shkëmbinjtë, duke krijuar disa ujëvara të mrekullueshme në miniaturë. Pak më tutje, edhe gropa me ujëra termal. Fundi i kanionit kulmon me një gur madhështor i cili duket i vendosur aty para shumë kohësh nga ndonjë krijesë mitologjike.
Grykat e Osumit, të njohura ndryshe edhe si “Kanionet i Skraparit”, është kanioni më i madh lumor në Shqipëri. Ai gjendet në rajonin jugor të Republikës së Shqipërisë, përkatësisht në Qarkun e Beratit, Rrethi i Skraparit. Pamjet mbresëlënëse të natyrës në këtë kanion e bëjnë atë një nga më tërheqësit në rajonin e Ballkanit
Kanioni është krijuar prej forcave gërryese dhe tretëse të lumit Osum, të ushtruara në masën shkëmbore gëlqerore të strukturës antiklinale të Çorovodës, dhe është rreth 13 km i gjatë, nga 4 deri në 35 m i gjerë, i thellë deri në 70-80 m, me shpate vertikale. Koha e formësimit të tij mendohet të jetë 2 deri në 3 milionë vite më parë.
Atje ku takohen
Deti Adriatik dhe Jon, fillon udhëtimi drejt Parkut Kombëtar të Llogarasë.
Pyjet e harlisur të pishave dhe të lisit janë vetëm fillimi i këtij “mali
të panoramave”, i cili është i rrethuar bukur nga vargjet e shumta malore
dhe nga Deti Jonik i madh. E vendosur vetëm 40 km në juglindje të Vlorës, Parku
Kombëtar i Llogarasë është një nga parqet natyrore më të vizituara në Shqipëri,
shtëpi me një florë dhe faunë të pasur dhe disa nga ushqimet më të
jashtëzakonshme në vend. Ndonëse parku qëndron i hapur gjatë gjithë vitit, ajo
është më e vizituar gjatë verës, si një ndalesë për ftohje dhe një rite
literale për kalimin në Rivieren Jugore Shqiptare.
Parku Kombëtar i Lurës shtrihet në malësinë e Lurës dhe zë një sipërfaqe prej rreth 1300 ha.
Territori i parkut të Lurës është shumë i thyer nga një radhë përrenjsh malorë ku më të njohurit janë Seta, Uraka, Malla e Lurës. Parku shtrihet përreth malit Kurona e Lurës (2121 m). Pylli i Lurës përbëhet nga drurë gjethore e halore.
Shqiperia ime 